Македонскиот здравствен и безбедносен систем конечно добива стратешка рамка за одговор при големи несреќи, како директен резултат на болните лекции научени од трагедиите кај Ласкарци, Тетово, автобуската несреќа во Бугарија и пожарот во Кочани.
Со усвојувањето на првиот Национален план за справување со масовни жртви, државата се обидува да стави крај на импровизациите во критичните моменти и да воспостави јасен алгоритам за дејствување кога секоја секунда е пресудна за спасување човечки животи.
Овој обемен документ, претставен од ресорниот министер Азир Алиу, ја дефинира одговорноста низ три клучни нивоа кои мора да функционираат како подмажан механизам. На стратешко ниво, планот предвидува централизирано носење одлуки и управување со кризата на највисоко државно рамниште. Вториот сегмент е предболничкиот третман, каде фокусот е ставен на ефикасна теренска тријажа, брза евакуација и безбеден транспорт, додека третото, болничко ниво, ги уредува протоколите за прием и итно лекување на голема група повредени во медицинските центри.
Институционалната тежина на овој проект ја потврдува и широката меѓународна поддршка, со оглед на тоа што документот е изработен во тесна соработка со Светската здравствена организација и е целосно усогласен со строгите стандарди на НАТО. Наместо да биде изолирана мерка на Министерството за здравство, планот претставува меѓуресорски мост кој ги обединува капацитетите на полицијата, армијата, Центрите за управување со кризи, Црвениот крст и медицинските факултети, со цел да се елиминираат дезориентираноста и преклопувањето на надлежностите на терен.
Паралелно со овој стратешки документ, како одговор на специфичните предизвици од пожарот во Кочани, промовиран е и посебен национален протокол за изгореници. Овој водич прецизно ги дефинира сите чекори во лекувањето – од првичната проценка на повредите и хируршките интервенции, па сè до долгиот процес на интензивна нега и рехабилитација. Целта е да се обезбеди унифициран стандард на лекување на сите нивоа на здравствена заштита, осигурувајќи дека пациентите ќе го добијат најдобриот можен третман без оглед на тоа каде се наоѓаат во моментот на несреќата.
Сепак, вистинската вредност на овие документи нема да се мери според квалитетот на напишаното на хартија, туку според нивната применливост во реални услови. Историјата покажа дека и најдобрите закони потфрлаат доколку не се поткрепени со редовни вежби, соодветна опрема и цврст синџир на команда. Овој план е само првиот чекор кон градење на отпорен систем кој наместо да реагира пост-фестум по секоја нова трагедија, ќе биде подготвен да го пресретне хаосот и да ги минимизира фаталните последици.
